Patrzcie.
Tylko bez nerwów.
Nieźle.
Lu Xin.
Widzisz ich?
Czekaj.
Idziemy.
Po prostu...
Zobaczymy.
Idziemy.
Chodźcie.
Dalej.
Idziemy!
No dalej. Idziemy.
- Czysto. Chodźcie. - To tu.
- Co? - Można iść.
Chodźmy.
O rety.
Trzymaj drzwi.
Okradał mnie od miesięcy!
Waverly Place zawsze było moim terytorium.
Interes musi się rozrastać.
Ale nie na moim terenie.
Wszystkich was pozabijam!
Spokojnie, panowie.
Milcz.
Czego chcesz?
To tajne zebranie.
Mówiłeś, że tu są fajerwerki.
Gdzie łupy?
Wczoraj tu były.
- Tommy, nie! - Drzwi się zamknęły!
Jak teraz stąd wyjdziemy?
- Nie mówiłeś, że się zamkną. - Miałeś je trzymać!
Szlag.
- O Boże! - Nie!
Wymyśl coś, Kai!
Coś ty zrobił?
- Nic! Nie wiedziałem! - Pomocy!
Jesteśmy tutaj!
Pomocy!
Ratunku!
Pomocy!
Na ziemię!
Pomocy!
Niech nam ktoś pomoże!
Pomocy!
Pogromca Wu?
Ciekawe imię.
- Ale czy wiesz, co znaczy? - A ty?
Chcesz odebrać mi moc.
By ocalić świat.
Moje moce naprawią ten zły świat.
To ty jesteś zły.
Wyzbądź się ognia.
Nie chcę cię zabijać.
W takim razie...
fatalny z ciebie pogromca.
KNAJPA NIKKIEGO
Ręce do góry!
Ale już!
Dość!
Puść go!
Synu.
To ma mi pomóc?
Mnie pomogło.
Odwdzięczam się.
Nie, dzięki.
- Nie musiało tak być. - Co masz na myśli?
Pomaganie Triadzie czy ratowanie Jimmy’ego?
Zaatakowałaś Zan.
- Więc to moja wina? - Nic by się nie stało.
Nie szukali Jimmy’ego.
Wiedziałem o tym, ale musiałem im pomóc.
Myślisz, że życie Jimmy’ego nic nie znaczy?
Wrócił do domu. Nic mu się nie stało.
Więc ich wypuścili.
- To była tylko pomyłka. - Tak jak mówiłem.
Nic się nie stało.
Może tylko trochę.
Nie możesz być tak naiwny.
Nie martw się.
Rodzice będą za trzy godziny. Przywiozę ich do restauracji.
- O której? - O piątej.
- Odbiorę ich. - Ja to zrobię.
- Nie ma mowy. - Wyglądasz okropnie.
- Tommy! - Pomogę ci.
Przywiozę ich, a ty posprzątaj.
Cokolwiek powiedzą o nowym wystroju, jakoś to przełkniemy.
Chyba że mam iść.
- Musisz tu być. - Tak, ale...
pewnie nie chcesz, żebym spaprał sprawę, jak zwykle.
- Tommy. - Może lepiej sobie pójdę.
Żeby nie robić problemów.
Dobra.
Dasz radę.
Gdyby o mnie pytali, powiedz, że jestem w pracy.
Coś wymyślisz.
Powodzenia.
Kim ty jesteś?
Czym ty jesteś?
Nie mogę...
Mówiłeś, że umarłam w twoim śnie.
Że Szóstka mnie spalił.
Muszę wiedzieć więcej.
Proszę.
Mogę zabić McCullougha.
I Pogromcę Wu.
Znam Pogromcę Wu.
Zabiję go w swoim czasie.
Jeśli będzie trzeba.
Niech pan na niego uważa.
Wielu przed nim chciało mojej śmierci, a wciąż żyję.
To co innego.
Zatrzymaj się.
- Pójdę pieszo. - To co innego.
Znajdź McCullougha.
Ja zajmę się Pogromcą Wu.
Zan...
nie martw się.
Tak jest.
Musisz uciec jak najdalej od Chinatown.
Szóstka myśli, że jestem mnichem, ale widział twoją twarz.
Odszuka cię, by mnie dorwać.
A ci inni ludzie? Twoi przyjaciele?
Jenny, Tommy, Lu Xin.
- Też byli we śnie? - Przepowiedni.
Więc coś im grozi.
- Mówiłeś im o tym? - Nie.
Musisz im powiedzieć.
By ich chronić.
Aresztujesz mnie?
Widziałam to na własne oczy.
Nie rozumiem tego.
Ale ci wierzę.
Pomogę ci.
Zabić Szóstkę?
To mój problem. Nic ci do tego.
Przeciwnie.
Byłam w przepowiedni.
Słuchaj.
Będę mieć oko na Lu Xina i twoich przyjaciół.
Idź ratować świat.
Może być?
Podjęłam decyzję...
by chronić i służyć.
Już nie jesteś sam.
Lu Xin. Co jest?
Musisz przyjechać.
- Kiedy? - Teraz. Klient ma jakieś uwagi.
Jakie?
Przyjedź.
Muszę iść.
Piętnaście lat temu był pożar w budynku Hwa Song.
Zginęło siedmiu szefów Triady.
Czy to Stryjek Szóstka podłożył ogień?
Czemu?
To by miało sens, nie sądzisz?
Wyciągnął nas z ognia.
Czekaj. Co takiego?
To byłeś ty?
Byłeś tam tej nocy?
Ocalił nas.
Zabronił o tym mówić.
Powiedział...
że jeśli Triada się dowie...
To was zabiją.
Tyle lat myślałem, że to wina Tommy’ego.
Teraz już wiesz.
Masz tu mój numer.
Zostań tu.
Sam nie dasz rady pokonać Szóstki.
Kiedy wrócę, opracujemy jakiś plan.
Dzwoń tylko w ostateczności.
Jeśli mnie zdemaskujesz, zabiję cię.
Wiem, co powiesz.
Nie.
Miałem szansę, ale zawiodłem.
Jakie wnioski z tego wyciągnąłeś?
Że się do tego nie nadaję.
Pogromcy, którzy tak myśleli, ginęli wcześnie.
Ci, którzy nie, później.
Nie pomagasz.
- Musisz się skupić. - Robię to.
Wiem, że Szóstka musi umrzeć. Ale mam pytanie.
- On podłożył ogień w Tongu? - Nie wiem.
Nie było mnie tam.
Niczego nie dotykaj.
Kto to jest?
Twoi poprzednicy.
Pogromcy Wu.
Oto 999 wojowników takich jak ty,
którzy przez tysiąclecia próbowali ocalić świat.
Niektórzy byli blisko...
ale zawiedli.
To pierwszy Pogromca Wu.
To ty.
Tak.
Jako pierwsza znalazłam i pokonałam Wojowników Wu.
Ich wszystkich.
Wyrwałam Wu Xing z ich piersi
i Odłamek Mnicha z mej własnej,
by połączyć je w mistycznym szylkrecie.
Bez Odłamka Mnicha
znów stałam się śmiertelniczką.
Straciłam czujność i zostałam zaatakowana.
Nie miałam szans.
Pierwszy cios żołnierza trafił w szylkret
i rozrzucił pięć mocy żywiołów na cztery strony świata.
Drugi cios...
mnie zabił.
Później dusze mnichów przywiodły mnie tutaj, do Drogi.
To nie Ziemia ani Niebo, a obszar miedzy nimi.
Nie jestem żywa ani martwa.
Jestem cieniem.
Muszę odnaleźć tego, który pokona Wu
i skończy to, co zaczęłam.
Jesteś ostatnim Pogromcą Wu, Kai.
Naszą ostatnią nadzieją.
Nie możesz zawieść.
Akceptacja śmierci przyniesie życie.
Nie każdy to przeżyje, ale ty musisz.
MASTER WA’S
Zajęłam nam stolik.
Skoczę do toalety. Przynieś mi wodę.
Dobrze.
Jak ona się czuje?
Jej nerki to nie moja sprawa.
Macie tam zablokowane przejście.
Przez to coś.
To roślina kauczukowa.
Czemu nie żywa?
To nie roślina z kauczuku, tylko roślina kauczukowa.
Sprawia problem. Pozbądź się jej.
- Mam to zrobić teraz? - Nie!
Masz od tego ludzi!
Przyniosę wodę i herbatę.
Rozgość się.
Nie patrz na nią.
Po prostu zaczekaj. Zaraz wrócę.
Rozumiem twoją potrzebę,
by zmienić to miejsce w coś własnego.
Coś, co wyraża twoją ideę sukcesu.
Gdy przejęliśmy lokal od pana Stanleya,
zrobiliśmy to samo.
Pamiętasz, jak źle tu wyglądało?
Nie. Miałam trzy lata.
- Mów dalej. - Nie obchodziło nas,
że nie pochwala zmian.
Nie był z rodziny.
- Więc wam się nie podoba. - Nie o to mu chodzi.
Nie o to mi chodzi.
To wam nie podobały się nasze zmiany.
Nie, tato!
Zmiany, które miały dać wam lepsze życie.
- To nie... - Niech skończy.
Dobrze.
Słucham.
Ja też słucham. Co jest?
Cześć, mamo.
Tato.
Jak wasza podróż?
Skoro nie wpadliście do Pacyfiku, to chyba nieźle.
- Co jecie? - A twoja sprawa?
To jest ważniejsze.
Jak dojazd?
Chcecie coś z baru?
- Nie. - Nie?
Świetnie.
Proszę bardzo.
Nie chciałem przerywać, tato.
Mów dalej.
- Dobrze cię widzieć. - Po to tu jestem.
Widać mnie, a nie słychać.
Posłuchajmy taty.
Co przegapiłem? Niech zgadnę.
Roślina.
To był mój pomysł.
Nie szkodzi.
Musisz przyznać, że poza tym wygląda nieźle.
W końcu mamy bar.
Wystarczyło zrobić miejsce koło kuchni. Są też nowe krzesła.
Wyciszyliśmy ściany.
Więcej koloru, mniej świateł.
- Wystarczy. - Co to?
Co tam masz?
Komentarze i opinie.
Opinie.
Z Internetu?
Te żółte pewnie nie są za dobre.
Turyści...
chcą chińskiej kuchni...
i oczekują staroświeckich dań,
ale są zaskoczeni, bo dostają coś nowego.
Dostają to, czego chcą ludzie w San Francisco.
Wystarczy.
- Są zawiedzeni. - Rozejrzyj się.
Sami zadowoleni klienci.
Dzięki Jenny.
Dzięki temu, że zamieniła tę budę w coś lepszego.
I żeby było jasne, ta cholerna roślina zostaje.
- Zaczekajcie. - Wracamy do hotelu.
Taksówką.
Dzięki za herbatę.
O mój Boże.
Nie mogłem patrzeć, jak dostajesz cięgi.
Nie od nich.
Nie po tym, co zrobiłaś.
Nie mogłem.
Jakoś damy radę.
To tylko rodzice.
To wasze zamówienie.
Zapakowane i gotowe do odbioru.
W czym problem?
W tym, że pan McCullough zamówił dziesięć aut więcej.
Termin dostawy tych aut był ustalony wcześniej.
Dostarczyliśmy je wam, gdy tylko do nas trafiły.
Mówiłem, że reszta będzie później.
Są nam potrzebne teraz.
Ostatni gość, który mi groził, nie skończył za dobrze.
A teraz ty grozisz mnie?
Na co czekamy?
Znasz Babinowa.
Lubi swoje gierki.
Od zabijania robię się głodny.
Im więcej...
tym bardziej.
Pójdę z panem.
Nie.
ON CIĘ ZABIJE.
UCIEKAJ.
ON CIĘ ZABIJE. UCIEKAJ.
Pan McCullough, jak sądzę.
Nareszcie.
Przyszedłeś.
Stryjek Szóstka.
Nie mogę gadać. Co jest?
Nawet nie wiesz, jak długo...
czekałem na ten dzień.
Kto to Alec McCullough?
Czemu?
Był w przepowiedni.